این مقاله می کوشد تا در چارچوب دانش اقتصاد، اما با رویکرد اسلامی، نظریه «تقاضای معرفت دینی» را استخراج کند. بررسی تجربی آن مجال دیگری می طلبد. معرفت و دانش (KNOWLEDGE) را به جای علم (Science) که به طور معمول به علوم تجربی انصراف دارد به کار بردیم تا موضوع مقاله گستره بیشتری از «دانش ها» را شامل شود.معرفت دینی همانند بسیاری از کالاهای اقتصادی یک کالای مصرفی و سرمایه ای است، معرفت دینی همان طور که می تواند رضامندی و مطلوبیت برخورداران آن را فراهم سازد، می تواند توانایی های کارکردی و بازده های اقتصادی و اجتماعی آنان را افزایش دهد.در این مقاله با تبیین ماهیت مصرفی و سرمایه ای «معرفت دینی» بر مبنای روش شناختی مکتب نهادگرایی جدید، در نهایت تابع تقاضای معرفت دینی استخراج شده است.

In modern times many militant atheist thinkers AND activists have tried to promote the idea that religions, as well as RELIGIOUS ways of life, are one of the main, if not the main source of evil in the social arena. Some other non-believer scholars, while taking a respectful approach towards religions AND RELIGIOUS people, maintaining that it is more rational for people AND communities to adopt a non-RELIGIOUS outlook on life AND become members of the community of non-believers. In this paper, I do not take issue with the militant non-believers. The reason is that their approach to religion is so ideologically driven that it leaves not much room for proper rational discussions; it only invites some polemical replies. My aim here is, instead, to enter into a dialogue with those non-believer scholars who view religion in a measured AND rational way. My intention is to critically assess the claims of this latter group of scholars AND explain why, contrary to what they suggest, certain interpretations of religion, AND in particular, the Islamic faith, can provide them with better alternatives than their atheist outlooks. The arguments of this paper are mostly in reply to the views expressed by Professor Shearmur in his paper on critical rationalism AND religion.

Scientific scepticism, fundamentally, questions the veracity AND epistemic value of claims not supported by scientific evidence. Motivated by the assumption that only the empirical investigation of reality leads to the truth, the scientific sceptics often maintain that only scientific method is best suited for this purpose. Claims found to be wanting in scientific evidence are considered untrue, AND of little or no epistemic consequence. Using the analytical AND critical methods, this paper interrogates this epistemic criterion of justification of scientific scepticism. It shows the inherent epistemic deficits in this criterion of the scientific sceptics, AND how absolutizing its demANDs in such a manner as to undermine the veracity AND epistemic significance of claims outside the mainstream discipline of science is not only to entrap themselves in many epistemic burdens, but also to sink under the unsavoury weight of criteriological egocentrism, detrimental to cognitive progress. As a credible alternative, this paper explores the epistemic fecundity of contextualistic pluralism – the pluralism of contextually underwritten cognitive positions – in truth AND KNOWLEDGE justification. It concludes with the relevance of this approach in epistemic justification as evident in its inclusive nature as well as its shift of the focus of philosophical thinking from identity to diversity in an interculturality society.

1مخاطرات طبیعی مانند سیل همواره آثار مخربی در مناطق روستایی و به­ ویژه بر کشاورزان در این مناطق بر جای می­ گذارد. هدف از انجام این پژوهش، واکاوی سطوح دانشی - مهارتی جوامع کشاورزی شهرستان کرج در زمینه مدیریت مخاطرات سیل بود. روش پژوهش ازنظر استراتژی، توصیفی - همبستگی است. جمع ­آوری اطلاعات به­ وسیله پرسش­نامه محقق ­ساخته انجام پذیرفت که روایی آن توسط اساتید دانشگاه زنجان و تربیت مدرس تأیید شد. ضریب آلفای کرونباخ نیز برابر با 0/91 به دست آمد که پایایی ابزار تحقیق را نشان می­دهد. جامعه آماری پژوهش را کشاورزان آسیب­ دیده از سیل در فاصله سال­های 1397 تا 1402 در شهرستان کرج تشکیل داده­ اند که تعداد آن ها 1188 نفر بود. حجم نمونه آماری با استفاده از فرمول کوکران، 112 نفر تعیین و داده­ ها و اطلاعات لازم با تکمیل پرسش­نامه جمع­ آوری شد. به­ منظور تبیین اهداف پژوهش، از آزمون­ های فراوانی، میانگین، من­ویتنی و همبستگی اسپیرمن استفاده شد. نتایج حاصل از پژوهش حاکی از آن بود که دانش فنی 82/1 درصد و همچنین مهارت 72/3 درصد از افراد مورد مطالعه در زمینه مدیریت سیل در سطح متوسط و کمتر از آن بود. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن وجود رابطه مستقیم و معنی ­دار میان دانش کشاورزان در زمینه مدیریت سیل با متغیرهای سطح تحصیلات، میزان وام حمایتی دریافتی، میزان خسارت دریافتی از بیمه کشاورزی، ارتباط با کشاورزان روستای خود و روستاهای همجوار، شرکت در دوره­های ترویجی - آموزشی مدیریت سیل و استفاده از رسانه­های جمعی و الکترونیکی ترویجی درزمینه مدیریت سیل را نشان داد؛ درحالی­که دانش کشاورزان در زمینه مدیریت سیل با سن کشاورزان رابطه معکوس و معنی­داری دارد. همچنین مهارت کشاورزان درزمینه مدیریت سیل با میزان درآمد حاصل از کشاورزی، میزان درآمد سالیانه، میزان وام حمایتی دریافتی، میزان خسارت دریافتی از بیمه کشاورزی، سطح تحصیلات و تعداد اعضای خانوار رابطه مستقیم و معنی ­دار و با سن کشاورزان رابطه معکوس و معنی­ داری دارد. ترغیب فرزندان کشاورزان به تحصیلات دانشگاهی به­ ویژه در رشته ­های کشاورزی به­ منظور کسب دانش فنی و افزایش مهارت در راستای بهبود توانمندی آنان در مدیریت بلایای طبیعی و به­طور مشخص مدیریت سیل در روستاهای استان از جمله پیشنهادهای این تحقیق است.

Dēnkard (Acts of the religion), written in Pahlavi, is a summary of 10th-century KNOWLEDGE of the Mazdean religion AND is described by Jean de Menasce on the title page of his translation as a ‘Mazdean encyclopedia.’ The Dēnkard VI (Book VI of the Dēnkard) is representative of late antique AND early medieval Zoroastrian ethical ideas. This article analyzes Book VI of the Dēnkard based on modern moral philosophy AND introduces it as a cANDidate for early consequentialism AND capitalism. The first generation of Iranian studies scholars in the late 19th AND early 20th centuries such as Buch, Darmesteter, AND Menant were aware of these concepts AND even explained some of them, but the next generation did not take them seriously. This article also analyzes paymān (the ‘right measure’), that is the ancient Iranian ‘golden mean,’ in Book VI of the Dēnkard AND shows the similarities AND differences between paymān AND the Aristotelian ‘golden mean.’ Probably, due to the biblical tradition in the interpretation of ancient RELIGIOUS texts or the anti-utilitarianism AND anti-capitalism atmosphere in the second half of the 20th century, many scholars like Shaked inclined to the view that paymān is the main ethical principle of the Dēnkard VI AND neglected its consequentialist AND capitalist concepts.

در جستجوی بهترین راه ممکن برای آزمون و تایید باورهای دینی، نخست نسبت شناخت افلاطونی با شناخت های عقلی و تجربی تبیین شده است. سپس نشان داده شده است که چگونه از آموزه های افلاطونی برای تبیین پدیده ها و توجیه باورهای دینی استفاده می شود. در آخر، در ضمن نقد مبانی افلاطونی روشن شده است که شناخت افلاطونی، یا آنچه در ادبیات دینی «شناخت عرفانی» خوانده می شود، خود فاقد تبیین و توجیه فلسفی کافی است، و در نتیجه شایستگی آن را ندارد که پایه توجیه شناخت دینی قرار گیرد.

The abstract of this research focuses on the analysis of Iranian articles about RELIGIOUS media, taking into account the close relationship between religion AND media in Iran AND the extensive theoretical attention to the subject of RELIGIOUS media in recent years. The study examines the implicit AND sometimes explicit meanings conveyed by the authors regarding RELIGIOUS media, as well as the conceptual AND intellectual framework of these articles AND their authors. Therefore, the main question of this research is to understAND how the concept of RELIGIOUS media is perceived conceptually among Iranian researchers AND among experts in the field of religion AND media.

علامه جعفری با تکیه بر مفهوم «فرهنگ مشترک بشری» اندیشمندان مختلف در ازمنه و جوامع گوناگون را با یک دید کل نگرانه مورد توجه قرار می دهد و با روش شناسی خاص خود، معرفت دینی را به گونه ای صورت بندی می کند که توجه به آن، ما را به بازنگری و بازاندیشی حوزه های متفاوت اندیشه و الگوهای فکری رایج دعوت می کند. او معرفت دینی را برآیند اقالیم هفت گانه معرفتی (علمی، فلسفی، شهودی، حکمی، اخلاقی، عرفانی، مذهبی) می داند. بر این اساس تقسیم معرفت به دو طیف دینی و سکولار کارکرد و مفهوم خود را از دست می دهد. سکولار اساسا نه به معنی غیر دینی یا ضد دینی بلکه مفهومی خاص جامعه مسیحی به معنای غیررهبانی است که مسلمانان با درونی کردن این مفهوم، آن را به عنوان بنیان نظری و فکری زیست جهان خود برگزیده اند؛ در حالی که دین اسلام هم تفسیر رهبانی و هم تفسیر روحانیتی از دین را نفی می کند و تفقه و ارتباط بی واسطه با خدا را مدنظر قرار می دهد. لذا می توان به جای دوگانه دینی/ سکولار با توجه به مفهوم «عرف» و «فرهنگ مشترک بشری» صورت بندی جدیدی از زیست جهان اسلام ارائه کرد که ریشه در سنت تاریخی و تعابیر فرهنگی و دینی مسلمانان داشته باشد.

دایره ی المعارف جنبش های دینی نوظهور، ویراست پیتر بی کلارک، دیدگاهی به راستی جذاب و معتبر از جنبش های دینی نوظهور در پس زمینه ای جهانی ارائه می کند. این دایره ی المعارف حاوی 428 مقاله از دانشگاهیان برجسته است که نمونه هایی قابل توجه از جنبش های دینی نوظهور در هریک از قاره ها را بررسی می کنند. کلارک به عنوان ویراستار درآمدی عالی با عنوان «ادیان جدید به عنوان پدیده ای جهانی»، «راه نمای منابع مطالعات جُدِن»، و مقاله ای مفید با عنوان «گونه شناسی ادیان جدید» در این دایره ی المعارف گنجانده است. این دایره ی المعارف مرجعی برجسته، تحقیقی، روزآمد، مهم، و ارزش مند برای کتاب خانه های دانشگاهی به شمار می رود. با این حال، این دایره ی المعارف از اشکالات و معایبی رنج می برد: از جمله، وجود تناقضات آشکار در نمایه ها، بروز اغلاط تاریخی، چاپی و غیره در متن آن، و یکی دانستن جُدِن ها با فرقه ها، گروهک ها، و گروه های ضد فرهنگ.

با پذیرش این که هدف فهم و تفسیر متن شناخت مقصود مؤلف است، باید به این پرسش پاسخ داد که باورهای محصول این فرایند چگونه توجیه می شود. من استدلال می کنم که فهم و تفسیر بر استنتاجی تبیینی مبتنی است. از آنجا که معنای قراردادی کلمات نمی تواند مقصود مؤلف را متعین کند، برای دریافت معنای مد نظر وی فرضیه هایی معنایی مطرح می کنیم که بتواند شواهد متنی را توضیح دهد. سپس، بهترین تبیین آن شواهد را به عنوان معنای متن تلقی می کنیم. این یعنی تفسیر نیز بر همان فرایند استنتاجی ای مبتنی است که روش شناسی علوم تجربی را تشکیل می دهد. بنابراین، از یک سو علوم تجربی و استنباط از متون مقدس هر دو بر استنتاج تبیینی از شواهد مبتنی اند، و از سوی دیگر شواهد موجود در هر دو (یعنی پدیده های طبیعی و متون مقدس) نیز از منظر دینی به خداوند منسوب اند. در نتیجه، تا دلیل مستقلی نباشد، فرد متدین نمی تواند برای یکی اعتباری بیش از دیگری قائل شود یا، به فرض بروز تعارضی آشتی ناپذیر میان آن دو، یکی را بر دیگری برتری دهد.